top of page

Encyclical of Archbishop Sotirios for Holy Pascha

His Grace, Reverend Parish Priests, Hon. Presidents and Esteemed Members of the Boards of Directors, Hon. Archons of the Ecumenical Patriarchate, Members of the Philoptochos Societies, Teachers, Students and Youth Members of the Communities, and to the Entire Plenitude of the Greek Orthodox Archdiocese of Canada

Christ is Risen!

He made everything “exceedingly good.” The sign of man’s perfection is his freedom. But it is also a “sign of opposition.” “A stumbling block.” Man’s bad use of freedom brought him to the brink of a precipice. To the fall. It was not right for the Creator to act differently. He had to respect the freedom He gave to man. He had to use His justice. He had to expel him from Paradise. He had to exile him to the earth. By his bad use of freedom and disobedience, man brought death into his life.

However, man did not act alone. He violated God’s commandment with his free will, but also under the influence of Satan. He was the first guilty one. The first rebel. He could not remain alone in his misery. He wanted an accomplice. And he found man. With sweet words, he led Eve astray. She, “being puffed up with pride” – her thoughts flying – ate from the fruit. And the chain reaction follows. She made Adam guilty as well, and thus “darkened the beauty of their soul.” “They tore off their first garment.” “They distorted that which was made according to the image of God.” But because they did not act entirely alone, God gave them a second chance. He gave them the chance through Christ to rediscover their true selves. “For the Master is full of compassion.”

The years were going by. Black darkness everywhere. Only small voices of hope. The voices of the prophets and the ancient Greek writers. “The Christians before Christ.”

These voices kept the flame of hope lit until “the fullness of time” arrived. And then, oh then!!! “Come receive the light from the unwaning light and glorify Christ who is risen from the dead.”

With the greeting of the Archangel Gabriel, Christ is conceived “by the Holy Spirit and the Virgin Mary.” He is born. He grows up. For three years, He teaches the truth on earth. He is crucified. “He gives up His spirit.” As victor, He descends to Hades. For three days, He preaches to those long dead. He teaches them the truth. He invites them to repent. The Myrrh-bearing women seek Him at the tomb. “He is not here” the angel cries. “He is risen.” “Tell His disciples.” Mary Magdalene searches for Him. She sees Him but does not recognize Him. She thinks He is the gardener. She asks, “Where have you taken him?” He only utters her name, “Mary.” Then the eyes of her soul are opened. “My Master,” she cries out and bends down to kiss His feet. He stops her. “Do not touch Me. I have not yet ascended to My Father.” A similar scene occurs with Luke and Cleopas on the road to Emmaus. It is a fact. “Christ is Risen.” “All things are filled with light, heaven and earth and all below.” Death has been conquered!!!

The resurrected Christ will ascend and will bring “the human nature which He took on” to God and the Father. He will send the Holy Spirit on Pentecost. He will establish the Church. The Ark of Salvation. Through this Ark, mankind will return to “the ancient glory.” To their former state.

Christ is Risen! But we will wait for our own resurrection and will pass “through death” into life, and again, we will wait for the general resurrection. We will wait, “foretasting” either the joy of Paradise or eternal damnation. We await the second coming of Christ when he will come “to judge the living and the dead.” It is then that we will be resurrected. We will be resurrected to be judged righteously. Until then, my beloved Christians, my spiritual children, let us live the resurrection of Christ and with faith in Him, let us work on acts of repentance. Let us work on our salvation. This is the primary goal of our life. Christ is Risen! Live by the resurrection of Christ!

With fatherly love and blessings in the Risen Christ,




Θεοφιλ. Επίσκοπο, Ευλαβ. Ιερατ. Προϊσταµένους, Αξιότ. Προέδρους και Εντιµ. Μέλη των Διοικ. Συµβουλίων, Εντιµολ. Άρχοντες του Οικουµενικού Πατριαρχείου, Φιλοπτώχους Αδελφότητες, Διδασκάλους, Διδασκάλισσες, Μαθητές και Μαθήτριες, Νεολαία των Κοινοτήτων και άπαν το ευλαβές πλήρωµα της Ελληνικής Ορθοδόξου Αρχιεπισκοπής Καναδά

Χριστός Ανέστη!

Εποίησε τα πάντα «καλώς λίαν». Σηµείο τελειότητας του ανθρώπου η ελευθερία του. Αλλά και «σηµείον αντιλεγόµενον». «Πέτρα σκανδάλου». Κακή χρήση της ελευθερίας από µέρους του ανθρώπου, τον έφερε στο χείλος του κρεµνού. Στην πτώση. Δεν ήταν σωστό να πράξει διαφορετικά ο Δηµιουργός. Έπρεπε να σεβασθεί την ελευθερία του ανθρώπου που ο ίδιος του έδωσε. Έπρεπε να κάνει χρήση της δικαιοσύνης. Έπρεπε να τον εκδιώξει από τον Παράδεισο. Έπρεπε να τον εξορίσει στη γη. Με την κακή χρήση της ελευθερίας του και την παρακοή του, ο άνθρωπος έφερε στη ζωή του τον θάνατο.

Δεν ενήργησε όµως ο άνθρωπος µόνος του. Παρέβη την εντολή του Θεού µε την ελεύθερη θέλησή του, αλλά και µε την επιρροή του σατανά. Αυτός ήταν ο πρώτος ένοχος. Ο πρώτος επαναστάτης. Δεν µπορούσε να µείνει µόνος στη µιζέρια του. Ήθελε και συνένοχο. Και βρήκε τον άνθρωπο. Με γλυκόλογα παρέσυρε την Εύα. Εκείνη «φυσιωθείσα τον νουν» -πήραν τα µυαλά της αέρα- έφαγε από τον καρπό. Και το πράγµα πηγαίνει αλυσίδα. Έκανε συνένοχο τον Αδάµ και έτσι «ηµαύρωσαν της ψυχής το ωραίον». «Διέρρηξαν την στολήν τους την πρώτην». «Ηλλοίωσαν το κατ’ εικόνα». Αλλ’ επειδή δεν ενήργησαν εξ ολοκλήρου µόνοι τους, ο Θεός τους έδωσε και δεύτερη ευκαιρία. Τους έδωσε την ευκαιρία διά του Χριστού να επανεύρουν τον πρώτο τους εαυτό. «Φιλεύσπλαγχνος γαρ ο Δεσπότης».

Περνούσαν τα χρόνια. Μαύρο σκοτάδι παντού. Μικρές φωνές µόνο ελπίδας. Οι φωνές των προφητών και των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. «Των χριστιανών προ Χριστού».

Αυτές οι φωνές κρατούσαν τη λαµπάδα της ελπίδας αναµµένη, µέχρι που ήλθε το «πλήρωµα του χρόνου». Και τότε, ω τότε!!! «Δεύτε λάβετε φως εκ του ανεσπέρου φωτός και δοξάσατε Χριστόν τον αναστάντα εκ νεκρών».

Με το χαίρε του αρχαγγέλου Γαβριήλ συλλαµβάνεται ο Χριστός «εκ Πνεύµατος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου». Γεννιέται. Μεγαλώνει. Τρία χρόνια διδάσκει την αλήθεια στη γη. Σταυρώνεται. «Παραδίδει το πνεύµα Του». Νικητής κατεβαίνει στον Άδη. Τρεις ηµέρες κηρύττει στους απ’ αιώνος νεκρούς. Τους διδάσκει την αλήθεια. Τους καλεί σε µετάνοια. Στον τάφο Τον ζητούν οι µυροφόρες. «Ουκ έστιν ώδε». «Εγήγερται», φωνάζει ο άγγελος. «Είπατε τοις µαθηταίς». Ψάχνει η Μαγδαληνή. Τον βλέπει. Δεν Τον αναγνωρίζει. Τον θεωρεί κηπουρό. Ρωτάει. «Πού έθηκας αυτόν;» Εκείνος προφέρει µόνο το όνοµα «Μαρία». Τότε ανοίγουν τα µάτια της ψυχής της. «Ραββουνί» φωνάζει και σκύβει να φιλήσει τα πόδια Του. Εκείνος τη σταµατά. «Μη µου άπτου. Ούπω γαρ αναβέβηκα προς τον Πατέρα µου». Ίδια περίπου σκηνή µε τον Λουκά και τον Κλεόπα στους Εµµαούς. Είναι γεγονός. «Χριστός Ανέστη!» «Τα πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια». Νικήθηκε ο θάνατος!!!

Θα αναληφθεί ο αναστηµένος Χριστός και θα φέρει «ήν προσέλαβεν ανθρωπίνην φύσιν» εις τον Θεόν και Πατέρα. Θα στείλει το Άγιον Πνεύµα την Πεντηκοστή. Θα συστήσει την Εκκλησία. Την κιβωτό της σωτηρίας. Δι’ αυτής της κιβωτού οι άνθρωποι θα επιστρέψουν στην «αρχαία δόξα». Στην προτέρα τους κατάσταση.

Αναστήθηκε ο Χριστός. Μα εµείς θα περιµένουµε για τη δική µας ανάσταση και θα περάσουµε «διά θανάτου» στη ζωή και πάλι θα περιµένουµε για την κοινή ανάσταση. Θα περιµένουµε «προγευόµενοι» του παραδείσου ή της αιώνιας κόλασης. Θα περιµένουµε τη δεύτερη έλευση του Χριστού, όταν θα έλθει «κρίναι ζώντας και νεκρούς». Τότε θα αναστηθούµε εµείς. Τότε θα αναστηθούµε όλοι για να κριθούµε δίκαια. Μέχρι τότε, αγαπηµένοι µου χριστιανοί, πνευµατικά µου παιδιά, να ζούµε την ανάσταση του Χριστού και µε πίστη σ’ Εκείνον να κατεργαζόµαστε έργα µετανοίας. Να κατεργαζόµαστε τη σωτηρία µας. Αυτός είναι ο κύριος σκοπός της ζωής µας. Χριστός Ανέστη! Ζήστε την Ανάσταση του Χριστού.

Με πατρική αγάπη και θερμές ευχές εν Χριστώ Αναστάντι




bottom of page